چه زود بزرگ شدیم

یه روزایی هست که خودمم نمیدونم چمه

الکی بغض میکنم

از وقتی نتیجه ها رو اعلام کردن حالم خیلی بهم ریخته

باید به خاطرش خوشحال باشم ولی نیستم

رتبش توی شهر کوچیک ما پیچیده

سعی میکنم خوشحال باشم

ولی وقتی اسمشو از دهن دوستام میشنون

این تعصب لعنتی ...

حس میکنم خونم به جوشش میافته وقتی جلوی دخترا این همه شیرین میشه

حس میکنم به اندازه کیلومترها از هم فاصله گرفتیم

میترسم ببینمش مسخرس ولی میترسم

میترسم بره

میترسم ازین سردتر بشه

میترسم دلشو بدزدن

انگار همین دیروز بود که توی حیاط نشسته بودیم و اون برام شعر میخوند

همین دیروز بود که یواشکی بهم گفت دوسم داره

چقدر زود بزرگ شدیم ....

از یه طرف هم خودم کنکور دارم و باید تمرکز داشته باشم

ولی همش گوشه ی اتاق کز کردم و علی بابا گوش میدم

نمیتونم فراموشش کنم

انگیزه زندگیمه ....

بی قراری...